Mijn nieuwe liefde bevestigd weer een hele boel voor me. Liefde is iets moois, maar met name voor de gevoeligere onder ons heeft het ook een valkuil. Je hart weggeven, een stukje van jezelf weggeven in een liefdesrelatie of vriendschap. Dit is lief bedoeld en vele liedjes, films en gezegden laten ons geloven dat dit zo hoort.

Als je je hart weggeeft maak je jezelf echter afhankelijk van de ander, willoos en hulpeloos overgeleverd aan de grillen van een ander. Je staat niet meer op je eigen benen en ontneemt jezelf je eigen kracht, maar ook degene aan wie je je hart geeft ontneem je het om te kunnen genieten van jou mooiste, krachtigste kanten.

Je zegt op een bepaalde manier: “Hier nu heb jij de verantwoordelijkheid over mijn hart en of ik gelukkig ben.” En helaas dit kan wel even werken, maar voor echt geluk, blijvend geluk, heb ik nog niet gezien of ervaren dat dit kan zonder de gehele verantwoordelijkheid te nemen over jouw eigen leven en dus ook jouw eigen hart.

Je geeft het meeste als je alleen maar jezelf bent en handelt omdat je hart overstroomt van liefde, je graag zelf iets wilt doen omdat het zo fijn voelt om voor een ander te mogen zorgen in plaats van voor een ander zorgen omdat je diep van binnen bang bent dat je anders niet genoeg bent.

Zoals Herman Vinkers het mooi omschrijft in zijn liedje ‘Ik hou van mij’: “want wie van zichzelf houdt, die geeft pas echt wat kostbaars, als die ik hou van jou tegen een ander zegt.”

Ik bedoel niet dat je nooit een compromis kan sluiten of even iets doet waar je zelf niet perse zin in hebt, maar ik bedoel dat je in de basis handelt vanuit liefde en je eigen kracht in plaats van uit moeten of een idee dat de ander dat graag zou willen. Je zou in mijn idee ook niet willen dat jouw geliefde bepaalt hoe jij je voelt, wat je denkt en doet. Omdat je je geaccepteerd voelt zoals je bent en om dit een heel stuk makkelijker te maken, jij jezelf accepteert zoals jij je bent. Ook met al die dingen die je niet zo handig vindt, ‘slechte’ eigenschappen van jezelf vindt.

Degene naast je zou zomaar kunnen denken dat deze eigenschap schattig, sexy of zelfs een hele goede eigenschap is.

Leven en liefhebben in steeds groter wordende vrijheid. En ook zacht blijven als je wel jezelf of de ander afsnauwt. Je bent een mens! En nee er zijn geen perfecte mensen….dus dat hoef jij ook niet te zijn. Groeien en jezelf ontwikkellen zijn bewonderingswaardig, maar perfectie? Perfectie zet je vaak zo vast dat het resultaat er zelfs minder van wordt.

Houdt je hart en ik gun het iedereen dat ze niet een perfect mens, maar wel een perfecte partner vinden, om het leven te delen en van te genieten en leren, zonder daarbij jezelf of je hart weg te geven.

Blijf in jouw unieke kracht staan, daar wordt jijzelf en de wereld het gelukkigste van!